postheadericon Tania dróżka z kamienia polnego

Kamień naturalny był wykorzystywany przez człowieka od niepamiętnych czasów. Świadczą o tym liczne dowody, począwszy od budowli megalitycznych (słynny krąg Stonehenge), a na drobnych figurkach kończąc. W czasach nowożytnych w każdej epoce historycznej powszechnie stosowano kamień do różnorodnych budowli oraz dekoracyjnych i użytkowych elementów ogrodowych.

Kamień polny jest jednym z najbardziej trwałych materiałów budowlanych. Do budowy używany jest zarówno kamień łupany, jak i kamień polny (tzw. otoczak). Kamień polny łupany pięknie się starzeje, co widać obserwując wiekowe budowle, np. kościoły czy zamki. Wypróbowany przez pokolenia, jest ceniony przede wszystkim za swoją trwałość. Kamień polny łupany jest niepalny, nie wchłania wody, jest mrozoodporny, nie wietrzeje, jest odporny na działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych, łatwo go utrzymać w czystości. Dzięki dużej twardości i małej sprężystości jest odporny na zarysowania i pęknięcia.

Niepowtarzalność naturalnych kolorów na powierzchni kamienia pozwala na uzyskanie oryginalnych budowli, każdy wykonany z tego materiału obiekt jest unikatem-jedynym egzemplarzem na świecie. Kamienie polne są odporne na działanie nawet bardzo agresywnych środków czyszczących. Kamienne elementy można łączyć z cegłą, drewnem, metalem, a nawet ze szkłem. Wiele takich połączeń wygląda niezwykle elegancko i nowocześnie. Kamień polny stosowany jest nie tylko do budowania ścieżek czy murów ozdobnych, ale także do budowania fundamentów, ogrodzeń, wędzarni, krawężników, cokołów, posadzek, podjazdów, donic, łuków, tarasów, dróg, alejek ogrodowych. Ma szerokie zastosowanie w architekturze ogrodowej.

Sposób układania kamieni i kamiennych płyt zależy od przepuszczalności podłoża (na gruntach przepuszczalnych wystarczy przygotować podkład w postaci warstwy piasku ok. 10 cm). Jeśli chcemy, by podłoże – a co za tym idzie ścieżka – było bardziej trwałe można użyć mieszaniny cementu i piasku w proporcjach 1:12. Cement zwiąże piasek tworząc zwartą warstwę podkładu. Na gruntach nieprzepuszczalnych (np. na glinie) jest trudniej. Najpierw trzeba bowiem wysypać ok. dwudziestocentymetrową warstwę żwiru lub tłucznia kamiennego, potem dopiero piasek albo cement z piaskiem i na końcu można układać właściwą ścieżkę. Warstwa podkładu jest niezwykle istotna. Dzięki niej ścieżka nie będzie się deformowała podczas używania, a na płytkach nie powstaną kałuże po deszczu.

Po rozłożeniu elementów, kamienne płyty trzeba dokładnie opukać gumowym młotkiem, by się ułożyły. Nawierzchnia nie może być pozioma, by deszczówka mogła odpływać ze ścieżki. Po ułożeniu i wyrównaniu nawierzchni, szczeliny między kamieniami należy zasypać piaskiem i obficie polać wodą. Ścieżki powinny być położone równo z poziomem trawnika, co ułatwia koszenie, lub ok. 5 cm powyżej gruntu, jeśli sąsiadują z rabatami i krzewami.