postheadericon Szerokość chodnika wokół domu

Każdy właściciel domu, wcześniej lub później, musi zaplanować wygodny system chodników i ścieżek wokół domu. Im większa posesja, zwłaszcza część ogrodowa, tym więcej dróżek trzeba rozplanować. Szerokość i rodzaj chodnika nie tylko musi pasować do całości przestrzeni, musi być także praktyczny i spełniać podstawowe wymagania. To od nas zależy czy chcemy mieć kilka typów ścieżek wokół domu, jaką szerokość będą mieć chodniki, czy będą łączyć się z podjazdem lub tarasem.

Wybierając rodzaj nawierzchni, powinniśmy się kierować trzema kryteriami: sposobem jej wykorzystania, wpływem na środowisko oraz estetyką. Na prywatnej posesji główna nawierzchnia w części frontowej musi wytrzymać obciążenie, jakie wywiera samochód osobowy, zatem należy ją wykonać z elementów odpornych na nacisk i uszkodzenia mechaniczne (np. z klinkieru drogowego, kostki kamiennej lub kostki betonowej grubości 6 lub 8cm). Gdy ruch jest sporadyczny, wystarczy, jeśli elementy utwardzające nawierzchnię zostaną ułożone na podsypce piaskowej lub cementowo-piaskowej. Jednak jeżeli samochodów jest kilka, mamy samochód dostawczy albo podłoże jest słabo przepuszczalne (gliniaste), lepiej wykonać dwie warstwy podbudowy: najpierw ułożyć tłuczeń kamienny, a na to piasek lub podsypkę cementowo-piaskową.

W części ogrodowej nawierzchnie nie muszą być bardzo odporne na nacisk i uszkodzenia mechaniczne, bo porusza się po nich niewiele osób. Sprawdzają się tu nawet ścieżki ziemne, które dobrze komponują się z otaczającą zielenią (trzeba jednak często czyścić je z chwastów, a przy tym po deszczu łatwo rozmiękają). Lepiej więc – a zwłaszcza główny chodnik ogrodowy – je utwardzić. Można zrobić to za pomocą żwiru, elementów kamiennych lub betonowych (płyt lub kostki), klinkieru drogowego, drewnianego bruku. Warto włączyć w nawierzchnię różne nietypowe materiały: interesujący efekt osiąga się, wykorzystując do urozmaicenia kompozycji otoczaki i ceramikę (dachówki, cegły), drewniane bale lub plastry cięte z pni. To nadaje nawierzchniom dekoracyjny, a przy tym niezobowiązujący charakter. Podbudowa tłuczniowa nie jest tu potrzebna – wystarczy dobrze ubita podsypka piaskowa.

Innym kryterium wyboru nawierzchni jest ich przepuszczalność. Te budowane na warstwie chudego betonu znoszą znaczne obciążenie, ale z ich powierzchni niemal cała woda spływa do kanalizacji, co odbija się niekorzystnie na środowisku. Coraz bardziej doceniane są nawierzchnie przepuszczalne. Woda wsiąka w nie całą ich powierzchnią lub spoinami. Dzięki temu ziemia jest lepiej nawilżona i rośliny wymagają mniej podlewania. Do tej grupy należą nawierzchnie ziemne i żwirowe, a także te z elementów kamiennych i betonowych spoinowanych piaskiem lub drobnym żwirem. Jeszcze mało popularne, choć wygodne w użyciu, są nawierzchnie powstające z kruszywa łączonego żywicą, które przepuszczają wodę całą swą powierzchnią.