postheadericon Efektowny chodnik żwirowy

Nawierzchnie żwirowe mają naturalny wygląd i doskonale komponują się z roślinami. Ich wykonanie jest łatwe, a koszty w porównaniu z innymi nawierzchniami – niskie. Można z nich robić ścieżki, place oraz podjazdy. Wiele osób porównuje je do ścieżek z kamienia polnego, jest to jednak nieco inny materiał, nawierzchnie także prezentuje się zgoła odmiennie niż ta wykonana z kamienia.

Do budowy nawierzchni żwirowej należy używać kruszyw o ostrych, nieregularnych krawędziach, bo tylko takie będą się dobrze klinowały. Może to być: grys, kliniec, pospółka, tłuczeń i żwir – z wyjątkiem rzecznego, którego ziarna mają zaokrąglone powierzchnie, przez co źle się klinują, nawierzchnia jest mało stabilna i trudno się po niej chodzi.

Grubość nawierzchni zależy od jej przeznaczenia oraz rodzaju gruntu. Im większe są przewidywane obciążenia lub mniej przepuszczalny jest grunt, tym większa powinna być grubość. Nawierzchnia żwirowa, po której będą jeździły samochody osobowe, powinna być wykonana z trzech-czterech warstw, nawierzchnia, po której będzie się jedynie chodziło, może mieć dwie warstwy lub nawet tylko jedną warstwę. Ważne jest, aby w każdej warstwie znalazło się kruszywo o zróżnicowanej granulacji, dzięki czemu ziarna dobrze się wzajemnie zaklinują. Układając nawierzchnię, należy przestrzegać zasady, że każda kolejna warstwa w głąb ziemi musi mieć większe uziarnienie kruszywa.

Jeżeli woda zbiera się w zagłębieniu terenu, przez które będzie przechodziła ścieżka, warto w najniższym punkcie wykopać studzienkę chłonną sięgają położonej niżej warstwy przepuszczalnej i napełnić ją tłuczniem kamiennym. Jeżeli grunt jest nieprzepuszczalny i zatrzymana na ścieżce woda opadowa nie wsiąka przez dłuższy czas, można pod nawierzchnią – na głębokości około 50 cm – zakopać rurki drenarskie (przy krawędziach lub pod osią drogi) i odprowadzić wodę do rowu melioracyjnego czy stawu. Jeżeli zaś grunt jest średnio przepuszczalny, co grozi zatrzymywaniem wody po większych opadach, warto zwiększyć najgłębszą, tłuczniową warstwę nawierzchni.

Nawierzchnie żwirowe najlepiej budować z następujących materiałów:

pospółka – naturalna mieszanina żwiru i piasku,

żwir – naturalnie pokruszona skała o średnicy ziaren 5-60 mm,

grys – powstaje w wyniku sztucznego rozdrobnienia skał, oferowany jest w licznych frakcjach o średnicy ziaren 5-25 mm,

kliniec – powstaje w wyniku rozdrobnienia skał i składa się z ziaren o średnicy 5-25 mm, nie jest frakcjonowany,

tłuczeń – to grubszy kliniec o średnicy ziaren 25-120 mm,

miał kamienny – to bardzo mocno rozdrobniona skała o średnicy ziaren do 5mm.

Ścieżka żwirowa ma też pewne wady:

– w czasie długotrwałych deszczów i dużych wiosennych roztopów może rozmiękać, pomimo że została wykonana prawidłowo,

– musi być regularnie konserwowana – w miarę potrzeby należy dosypywać nowego kruszywa, dobrze jest też raz w roku wiosną zwałować ją lub ubić,

– może przerastać chwastami, które trzeba systematycznie usuwać.